copyright © 2018 by Ron Broekhart 

EMAIL

phone +31-653563766
Nothing else matters

Teleurstellingen vloeien voort uit het feit dat je er achter komt dat iets of iemand niet is zoals je had gedacht. Doordat je blindelings iemand vertrouwt of iets te makkelijk vanzelfsprekend vindt. Er is niet of nauwelijks onderzoek gedaan naar de achtergrond van iemand of het inhoudelijke van iets. De waarheid kan dan rauw op je dak komen.
De meeste mensen hebben hun idool in de muziekbranche en zijn fan van een band of popster. Vinden de muziek leuk en denken er vaak niet bij na van wie ze eigenlijk fan zijn. Als de muziek maar goed is. Ik vind het persoonlijk lastig om eenzijdig van muziek te kunnen genieten en wil graag iets meer weten over de artiest of band. Ik was van jongs af aan al wantrouwig en las alles wat er maar te lezen viel over mijn muziekidolen. In deze moderne tijd van de media kom je bijna alles wel te weten over iemands persoonlijkheid en privé leven. Echter hele foute informatie komt wat trager boven water. Ik word daar de laatste tijd wat vaker mee geconfronteerd.
Liefde 

Als muzikant heb ik van alles en nog wat gedaan. Vanaf m’n 16e heb ik als gitarist in diverse bandjes gespeeld. Van rock, pop tot zelfs een eerbetoon aan het repertoire van onze eigen Delftse ‘popster’ Nico Haak. In mijn periode als studio eigenaar passeerden diverse genres met de daarbij behorende toekomstige popidolen, de revue. Als technicus en producer kon ik mij goed verplaatsen in ieders muzikale wereldje, louter en alleen door liefde voor de muziek.  

Als componist heb ik ook muziekstukken geschreven en had vele pogingen en gesleutel nodig om een juweeltje te scheppen. Maar soms leidde zo’n creatieve poging wel in één keer tot resultaat. Want, waar de energie op een dag vandaan kwam weet ik niet, maar ooit schreef ik een heus zeemansliedje: Schip Ahoy, dat onlangs door het Shantykoor uit Vlaardingen op CD is gezet. Als VIP uitgenodigd voor de cd-presentatie in het uitverkochte theater van de Stadsgehoorzaal, kon ik daar nog extra van genieten. Hoewel niet bepaald mijn genre, wist ik door de liefde voor muziek dit toch te waarderen en te creëren. 
Muziek maken in opdracht was een ander verhaal. Het moest lukken. Dat kon een tune zijn voor een reclamespot of een kabbelend, weggemoffeld muziekje onder een documentaire. Ik vond in opdracht werken voor een artiest wel spannender, want ik kon mij goed verplaatsen in het charisma van de persoon, een soort muzikale empathie. Zo heb ik ooit een jazz nummer geschreven voor de -intussen overleden- zanger en ooit frontman van de wereldberoemde Millers, Eddy Doorenbos. En ook wel eens een heus levenslied voor Koos Alberts. Allemaal muziekstijlen waar niet echt mijn krachten lagen, maar zoiets kon in beide gevallen alleen maar gerealiseerd worden door mijn liefde voor muziek. 
Van mevrouw Madonna ben ik niet echt een fan maar heb haar altijd wel kunnen waarderen als artiest. Had van haar dan ook 3 cd’s en ben zelfs naar het concert in de Rotterdamse Kuip geweest begin jaren ‘90. Echter vorig jaar heb ik haar cd’s van kwaadheid in de container gedumpt omdat ik haar op TV in Parijs zag met een enorme bontkraag. Ik was zo teleurgesteld en had het eerlijk gezegd niet van haar verwacht. Ik had haar hoger ingeschat. Overigens wel verwacht van mevrouw Jennifer Lopez met haar voorliefde voor bont, want die vond ik sowieso al geen echte artiest. Als ik ergens een hekel aan heb is het aan bontkragen. Nutteloos om jezelf te verfraaien dmv leed van een dier. Niet verwonderlijk dat ik 15 maart 2017 wederom op de PVDD heb gestemd.
O V E R I G E   C O L U M N S
Sinds een paar jaar is de liefde voor muziek veranderd in het componeren, zingen en spelen van mantra’s. Uiteraard mede door invloed van mijn vrouw Jeanet. Op een dag reageerde zij op klanken vanuit mijn homestudio. Ze vond de instrumentale muziek waar ik mee bezig was liefdevol en ontspannen klinken. Ze tipte mij met het idee om in die stijl een cd te maken, speciaal voor de ontspanning van baby’s en hun ouders. Ik begon enthousiast aan deze nieuwe uitdaging. En ondanks mijn ervaring en het feit dat ik er zelf een ben geweest, heb ik mij nog nooit kunnen verplaatsen in de muzikale wensen van een baby. Ik vond deze productie moeilijk en heb er uiteindelijk zeven maanden over gedaan om zeven instrumentale versies van mijn eigen mantra’s zo lieflijk mogelijk te laten klinken. Daarbij moest ik vooral de zogenaamde kunst van het weglaten toepassen. Geen scheurende gitaren of een lekkere beat van bass en drums, maar minimalisme. Liefde heeft weinig noten nodig, leerde ik. Maar het is gelukt, de teerling is geworpen en de release van de cd is binnenkort met de toepasselijk titel Shima, wat liefde betekent in het Sanskriet. Hoe kan het ook anders. 

april 2014 © Ron Broekhart
Onlangs had ik ervoor gekozen om een documentaire van Metallica te bekijken. Heb geen cd’s van die lui maar kan de muziek wel waarderen. Vroeger vaak het nummer ‘Nothing else matters’ gespeeld in een coverbandje. Echter na 10 minuten viel ik bijna van mijn stoel van verbazing. In een scène tijdens een meeting van de hele band om voor de zoveelste keer de interne problemen te bespreken vertelde ‘enfant terrible’ zanger James Hetfield hoe zijn vakantie in Siberië was geweest. Veel wodka gezopen met de Russen en een mooie bruine beer geschoten. Voor de fun, pochte hij. Vol trots liet hij wat foto’s rond gaan waarop hij met geweer naast de beer te zien is. Ik was niet alleen teleurgesteld in deze muzikant, maar ook ontzettend kwaad. Wat een walgelijke loser om zoiets te doen. Rijk geworden door de muziek en meneer weet van narigheid niet meer wat hij moet doen om zijn problemen de baas te blijven. Kan de weelde niet aan. Probeert zijn problemen op te lossen door als therapie dan maar een beer te schieten en ‘nothing else matters’. Een andere documentaire ging ook al over de (drank)problemen van de heer Hetfield. Meneer zou er goed aan doen om de fout bij zichzelf te zoeken en niet alles af te reageren op mens en dier. Ik weet wel dat ik niet iedereen kan checken om met een goed gevoel naar muziek te kunnen luisteren, maar zodra ik achter fout gedrag kom is het snel afgelopen en ‘nothing else matters’.

maart 2017 © Ron Broekhart
C O L U M N S

Ron is freelance columnist en schrijft over van alles wat hem bezig houdt. Van muziek, zijn vader en moeder tot aan Pamela Anderson
R o n   B r o e k h a r t